Statek kosmiczny klasy Toronto¶
Okręty klasy Toronto są mniejszymi, starszymi odpowiednikami jednostek klasy Conestoga. Zostały zaprojektowane przede wszystkim do transportu niewielkich oddziałów wojskowych oraz prowadzenia ograniczonych działań bojowych i desantowych.
Toronto może przewozić około 60 żołnierzy oraz kilkuosobową załogę. Ze względu na ograniczoną przestrzeń, mniejsze możliwości transportowe i koszty eksploatacji jednostki tej klasy są stopniowo zastępowane przez większe i bardziej uniwersalne Conestogi.
Pierwsza jednostka klasy Toronto weszła do służby w 2398 roku.
Przykładowe jednostki¶
Wymiary¶
Długość okrętu wynosi około 315 metrów.
Zasilanie¶
Głównym źródłem energii jest reaktor fuzyjny Westingland A-56 o mocy około 3,5 TW.
W przypadku utraty głównego źródła energii podstawowe systemy okrętu mogą być zasilane przez cztery awaryjne zespoły Continental Electric AS-4B / AV-5 wykorzystujące turbiny magnetohydrodynamiczne.
System napędowy¶
Okręt wykorzystuje dwa systemy napędowe:
- napęd podświetlny — cztery silniki Gates-Heidman GF-240;
- napęd FTL — Romberg-Rockwell Cygnus 4.
W przyjętej skali mapy standardowa prędkość przelotowa wynosi około 0,7 jednostki na dobę, czyli 3,5 roku świetlnego na dobę ziemską.
Hangar i ładownia¶
Toronto posiada hangar mieszczący do dwóch promów desantowych UD-4L Cheyenne.
Pozostała przestrzeń ładunkowa wykorzystywana jest do przewozu wyposażenia oddziału, amunicji, zapasów i pojazdów lub kontenerów dostosowanych do konkretnej misji.
Systemy podtrzymywania życia¶
Okręt posiada około 70 kapsuł hibernacyjnych, wystarczających dla załogi oraz przewożonego oddziału.
System sztucznej grawitacji utrzymuje warunki zbliżone do ziemskich w przestrzeniach mieszkalnych, roboczych i bojowych.
Systemy komputerowe¶
Główny komputer odpowiada za:
- nawigację;
- sterowanie lotem;
- kontrolę systemów okrętowych;
- prowadzenie walki;
- zarządzanie procedurami awaryjnymi.
Terminale dowodzenia umożliwiają oficerom zmianę lub anulowanie decyzji podejmowanych automatycznie przez komputer.
DCS — Damage Control System¶
Automatyczny Damage Control System monitoruje stan kadłuba i instalacji okrętowych, lokalizuje uszkodzenia oraz uruchamia procedury ich ograniczania i naprawy.
System może między innymi izolować uszkodzone sekcje, odcinać instalacje oraz kierować zasilanie do systemów priorytetowych.
Systemy ratunkowe¶
Okręt posiada system kapsuł ratunkowych i ewakuacyjnych zapewniający możliwość opuszczenia jednostki przez całą załogę oraz przewożonych żołnierzy.
Sensory i komunikacja¶
Pasywny zestaw sensorów obejmuje:
- dwa teleskopy optyczne;
- dwa teleskopy pracujące w podczerwieni;
- radioteleskop o średnicy około 60 m;
- zapasowy radioteleskop o średnicy około 20 m.
Aktywne sensory obejmują:
- trzy radary nawigacyjne;
- pięć radarów śledzących cele i przekazujących dane systemom uzbrojenia.
Do komunikacji podczas podróży FTL wykorzystywana jest antena o długości około 60 m. Standardowa łączność przy prędkościach podświetlnych korzysta z anteny o długości około 16 m.
Uzbrojenie¶
Toronto posiada uzbrojenie pozwalające na samoobronę oraz wsparcie przewożonego oddziału.
XIM-28A Long Lance¶
Główne uzbrojenie przeciwokrętowe stanowi sześć wyrzutni pocisków XIM-28A Long Lance ASAT przeznaczonych do walki space-to-space.
Uzbrojenie kinetyczne¶
Okręt posiada dwa działa kinetyczne o praktycznym zasięgu około 100 km. Służą do walki na krótkim dystansie oraz zwalczania niewielkich jednostek i pocisków.
Obrona bezpośrednia¶
System obrony bezpośredniej wykorzystuje laser o mocy około 80 MW, przeznaczony do zwalczania rakiet, pocisków oraz małych jednostek kosmicznych.