Okręt kosmiczny klasy Conestoga

Okręty klasy Conestoga zostały pierwotnie zaprojektowane jako jednostki transportowe i logistyczne o ograniczonych zdolnościach obronnych. Wraz z kolejnymi modernizacjami ich rola uległa znacznemu rozszerzeniu. Z czasem stały się lekkimi okrętami szturmowymi, zdolnymi do kontroli przestrzeni wokół planety, transportu wojsk oraz wsparcia bombardowaniem orbitalnym.

Conestoga ma 385 m długości i masę około 78 000 ton. Kadłub zaprojektowano w asymetrycznym układzie 8-17-0, zapewniającym dużą przestrzeń ładunkową przy zachowaniu zwartej i dobrze opancerzonej konstrukcji.

Zasilanie i napęd

Głównym źródłem energii jest reaktor fuzyjny Westingland A-59 o maksymalnej mocy 3,6 TW. Jak większość wojskowych okrętów tej epoki, Conestoga wykorzystuje jako paliwo drobno sproszkowany wodorek litu (LiH). Materiał ten ma dużą gęstość energetyczną, jest łatwy w magazynowaniu i nie wymaga instalacji kriogenicznych stosowanych przy paliwach takich jak deuter czy tryt.

Reaktor jest zabezpieczony przed skutkami uszkodzeń bojowych. W przypadku wykrycia poważnej awarii system może rozpocząć procedurę awaryjnego wyłączenia. Jeżeli istnieje ryzyko eksplozji, cały zespół reaktora może zostać odrzucony poza kadłub.

Po utracie głównego źródła energii podstawowe systemy okrętu mogą być zasilane przez cztery zespoły akumulatorowe Continental Electric AS-4B oraz turbiny magnetohydrodynamiczne AV-5, zapewniające zasilanie awaryjne.

Conestoga wykorzystuje dwa niezależne systemy napędowe:

• napęd podświetlny — cztery silniki rakietowe Gates-Heidman GF-240, zasilane z głównego reaktora;
• napęd FTL — Romberg-Rockwell Cygnus 5, wykorzystywany do lotów nadświetlnych.

Przy maksymalnej mocy każdy GF-240 zapewnia ciąg przekraczający 35 100 ton. Maksymalny ciąg może być utrzymywany jedynie przez krótki czas ze względu na bardzo wysokie zużycie masy reakcyjnej.

Napęd podświetlny wykorzystuje plazmę oraz przemysłowy materiał typu carbon-diamond. Reakcja wytwarza bardzo gorący gaz kierowany następnie do dysz silników. Zwiększanie przepływu masy reakcyjnej pozwala regulować ciąg. Materiał ten jest tani w produkcji, ma dużą gęstość i jest stosunkowo łatwy do przechowywania.

Do podróży nadświetlnych służy napęd Romberg-Rockwell Cygnus 5 tachyon shunt hyperdrive. W przyjętej skali mapy standardowa prędkość przelotowa wynosi około 0,74 jednostki na dobę, czyli 3,7 roku świetlnego na dobę ziemską.

Znaczną część okrętu zajmują hangary i ładownie. Do głównej przestrzeni ładunkowej prowadzi po pięć drzwi ładunkowych po każdej stronie kadłuba, każde o wymiarach około 25 × 10 m. Załadunek może być wspomagany przez dźwigi poruszające się po szynach wzdłuż hangarów. Przestrzeń ładunkowa ma pojemność około 1,2 mln m³.

Pod główną ładownią znajduje się hangar promów desantowych, mieszczący do czterech jednostek typu UD-4 Cheyenne lub innych promów podobnej wielkości. Poszczególne hangary są połączone dużymi grodziami transportowymi.

Systemy podtrzymywania życia

Podczas podróży FTL załoga i pasażerowie korzystają z komór kriogenicznych. Komputer pokładowy stale kontroluje stan osób znajdujących się w hibernacji i po dotarciu do celu rozpoczyna automatyczną procedurę wybudzania.

Standardowo okręt może utrzymywać do około 90 członków załogi i pasażerów. W przypadku transportu wojskowego w przestrzeni ładunkowej można zainstalować dodatkowe kapsuły hibernacyjne dla ponad 2000 żołnierzy.

Cały okręt wyposażony jest w system sztucznej grawitacji. Jej wartość może być regulowana niezależnie w wybranych sekcjach, między innymi w pomieszczeniach medycznych.

Systemy komputerowe

Sterowanie okrętem jest w bardzo wysokim stopniu zautomatyzowane. Komputer główny zarządza napędem, nawigacją, systemami podtrzymywania życia, kontrolą uszkodzeń i systemami bojowymi.

Conestoga może samodzielnie wykonywać większość procedur lotu i prowadzić działania bojowe bez bezpośredniej obsługi załogi. Decyzje nawigacyjne i bojowe mogą jednak zostać przejęte przez dowódcę okrętu.

Automatyzacja obejmuje również kontrolę uszkodzeń, izolację sekcji kadłuba oraz procedury ewakuacyjne.

Systemy awaryjne

W przypadku poważnego uszkodzenia reaktora cały jego zespół może zostać odrzucony poza kadłub przed eksplozją.

Poszczególne pomieszczenia i sekcje okrętu mogą być hermetycznie izolowane. Pozwala to utrzymać atmosferę w nieuszkodzonych częściach jednostki nawet po poważnym rozszczelnieniu kadłuba.

Okręt posiada kapsuły ewakuacyjne Type 337 EEV (Emergency Escape Vehicle). Systemy automatyczne mogą przeprowadzić ewakuację również wtedy, gdy część załogi znajduje się w hibernacji.

System autodestrukcji

Każdy okręt klasy Conestoga posiada system samozniszczenia. Może go uruchomić uprawniony oficer dysponujący odpowiednimi kodami.

Procedura powoduje doprowadzenie reaktora do stanu krytycznego przy jednoczesnym zablokowaniu automatycznych zabezpieczeń. Od chwili uruchomienia procedury do eksplozji pozostaje około 15 minut.

Czujniki

Większość głównych sensorów umieszczono w przedniej części kadłuba. Okręt posiada dwa duże teleskopy pracujące zarówno w paśmie widzialnym, jak i ultrafioletowym. System obserwacji pasywnej uzupełniają radioteleskopy.

Aktywny system wykrywania wykorzystuje główne zespoły radarowe przeznaczone do dalekiego rozpoznania oraz dodatkowe sensory rozmieszczone wzdłuż kadłuba, przekazujące dane systemom uzbrojenia.

System radarowy może wykrywać obiekt o skutecznej powierzchni odbicia około 2 m² z odległości około 1000 km oraz większe jednostki o powierzchni odbicia około 100 m² z odległości do około 80 000 km.

Do łączności podczas lotu FTL wykorzystywana jest specjalna antena umieszczona w pobliżu sekcji napędowej. Standardowa łączność prowadzona jest przez oddzielny zestaw anten komunikacyjnych.

Charakterystyka radarowa okrętu

Kadłub Conestogi pokryty jest materiałami pochłaniającymi promieniowanie radarowe. Konstrukcja i powłoki zmniejszają skuteczną powierzchnię odbicia oraz utrudniają wykrycie okrętu z dużej odległości.

Sekcja napędowa posiada systemy tłumienia i rozpraszania promieniowania podczerwonego. Powłoka kadłuba pochłania również część promieniowania laserowego i lidarowego. Okręty malowane są zazwyczaj na ciemnoszary lub czarny kolor, co dodatkowo ogranicza ich widoczność optyczną.

Uzbrojenie

Mimo że Conestoga powstała jako jednostka transportowa, kolejne modernizacje zapewniły jej uzbrojenie wystarczające do samodzielnego działania jako lekki okręt szturmowy.

XIM-28A Long Lance

Główne uzbrojenie przeciwokrętowe stanowi osiem pocisków XIM-28A Long Lance ASAT, umieszczonych w górnej komorze startowej.

XIM-28A ma około 5,6 m długości i jest dwustopniowym pociskiem przeznaczonym do walki w przestrzeni kosmicznej. Pierwszy stopień Lockmart LP-XII przyspiesza pocisk po opuszczeniu wyrzutni. Po około czterech sekundach zostaje odrzucony, a pocisk kontynuuje lot bez napędu. Drugi stopień uruchamia się w końcowej fazie przechwycenia i służy do korekcji kursu.

Pocisk posiada własne sensory i po przejęciu celu może działać autonomicznie. W początkowej fazie lotu może korzystać z danych przekazywanych przez sensory okrętu.

Głowica wykorzystuje pierścieniowy ładunek odłamkowy. Po detonacji powstaje chmura szybko poruszających się fragmentów metalu, szczególnie skuteczna podczas przechwycenia na kursie czołowym.

Działa cząsteczkowe

Conestoga posiada dwa działa cząsteczkowe o energii około 800 MeV, ustawione równolegle do osi okrętu. Służą przede wszystkim do zakłócania i niszczenia elektroniki oraz systemów pokładowych celu.

Skuteczny zasięg przeciwko nieosłoniętym systemom wynosi do około 250 km.

Railguny

Do walki na krótkim dystansie służą dwie wieże railgunów, rozmieszczone na grzbiecie i spodzie kadłuba. Pociski opuszczają lufy z prędkością przekraczającą 12 km/s.

Praktyczny zasięg ognia wynosi około 100 km. Na większych dystansach statek będący celem ma wystarczająco dużo czasu na zmianę trajektorii i uniknięcie pocisków.

Obrona bezpośrednia

Obronę przeciw pociskom i niewielkim jednostkom zapewniają dwie wieże laserów podczerwonych o mocy około 80 MW. System przeznaczony jest przede wszystkim do niszczenia nadlatujących rakiet, pocisków kinetycznych i lekkich statków.

Miny, wabiki i drony

Conestoga może przenosić 60 autonomicznych min orbitalnych, przeznaczonych do blokowania niskiej orbity i zwalczania jednostek kosmicznych.

Dodatkowo okręt posiada wabiki generujące sygnaturę zbliżoną do sygnatury Conestogi oraz manewrujące drony służące do dezorientowania sensorów przeciwnika.

Uzbrojenie orbitalne

Do atakowania celów powierzchniowych okręt może przenosić do 80 samonaprowadzających pojazdów powrotnych RV (Re-Entry Vehicle).

Mogą one przenosić różne typy głowic, w tym odłamkowe, penetracyjne, termonuklearne i inne ładunki przeznaczone do atakowania celów powierzchniowych.