AD-17 Strikeship

AD-17 jest dwuosobowym promem szturmowym przeznaczonym do eskorty, bezpośredniego wsparcia wojsk naziemnych i działań bojowych w atmosferze oraz przestrzeni kosmicznej. Powstał jako odpowiedź na problem wykorzystywania promów UD-4 Cheyenne do zadań wsparcia ogniowego, co ograniczało ich dostępność do właściwych misji desantowych.

AD-17 nie jest transportowcem. Jego podstawowym zadaniem jest wejście do walki przed lub razem z głównym desantem, zwalczanie zagrożeń i osłona innych statków.

Napęd

W locie atmosferycznym AD-17 wykorzystuje dwa silniki turbinowe TF-1090, będące rozwinięciem jednostek TF-900 stosowanych w UD-4. Do manewrowania w przestrzeni kosmicznej służą dwa silniki rakietowe TF-250/A.

Układ napędowy pozwala na lot atmosferyczny, działania orbitalne oraz szybkie przechodzenie pomiędzy różnymi profilami misji.

Kadłub i załoga

Kabina załogowa stanowi oddzielny, silnie chroniony moduł. Pilot i operator uzbrojenia siedzą obok siebie, a za nimi znajduje się miejsce dla dwóch dodatkowych żołnierzy z pełnym wyposażeniem.

W sytuacji krytycznej moduł załogowy może zostać odłączony od reszty promu i samodzielnie wylądować. Posiada własne zasilanie, łączność i system podtrzymywania życia, dzięki czemu po awaryjnym lądowaniu może służyć jako tymczasowe schronienie do czasu przybycia zespołu SAR.

Modułowa konstrukcja

Uzbrojenie AD-17 umieszczone jest w wymiennych modułach po obu stronach kadłuba. Pozwala to szybko dostosować konfigurację promu do konkretnej misji i ułatwia uzupełnianie uzbrojenia w warunkach polowych.

Uszkodzony moduł może zostać odrzucony podczas lotu, jeśli istnieje ryzyko pożaru lub eksplozji. Załoga może wymienić moduły uzbrojenia bez pełnego zaplecza hangarowego; typowa operacja zajmuje około 30 minut.

Podobną zasadę zastosowano w przedziałach silnikowych. Ich wymiana wymaga jednak wsparcia technicznego.

Obrona

Pod kadłubem znajdują się dwa systemy obrony punktowej przeznaczone przede wszystkim do zwalczania nadlatujących pocisków. Ich skuteczny zasięg wynosi około 1500 m.

System może być również wykorzystany przeciw lekkim celom naziemnym, szczególnie podczas osłony lądowania lub ewakuacji.

IWS — Intelligent Warfare System

Najbardziej charakterystycznym elementem AD-17 jest IWS, komputerowy system wspomagania walki.

IWS integruje sensory, uzbrojenie i systemy lotu. Nie zastępuje załogi, ale przejmuje część rutynowych zadań: śledzenie celów, dobór uzbrojenia, obronę przed pociskami i wspomaganie manewrów bojowych.

System jest silnie dostosowywany do konkretnej załogi. Wykorzystuje dane z treningów, lotów i wcześniejszych misji, aby przewidywać sposób działania pilota i operatora uzbrojenia. Dzięki temu może reagować szybciej niż standardowy komputer pokładowy, szczególnie w sytuacjach przeciążenia załogi.

Decyzja o użyciu głównego uzbrojenia pozostaje po stronie ludzi.

Uzbrojenie

AD-17 nie posiada jednej stałej konfiguracji bojowej. Modułowa konstrukcja pozwala stosować różne zestawy zależnie od zadania, między innymi:

• rakiety kierowane powietrze–powietrze i powietrze–ziemia,
• bomby niekierowane,
• zasobniki z bronią energetyczną,
• dodatkowe systemy obrony punktowej,
• wyposażenie rozpoznawcze i walki elektronicznej.

Typowa konfiguracja jest dobierana przed misją zależnie od przewidywanych celów i środowiska działania.

Zastosowanie

AD-17 jest wykorzystywany przede wszystkim do:

• eskorty promów desantowych,
• bezpośredniego wsparcia piechoty,
• zwalczania lekkich statków i pojazdów,
• rozpoznania bojowego,
• osłony ewakuacji,
• szybkich operacji specjalnych.

Dwa dodatkowe miejsca w module załogowym pozwalają również na przerzut niewielkich zespołów specjalnych, snajperów lub personelu ratowniczego bez angażowania większego dropshipa.

AD-17 jest maszyną bardziej wyspecjalizowaną niż UD-4: przewozi mniej ludzi i sprzętu, ale oferuje większą przeżywalność, modułowe uzbrojenie i lepsze możliwości prowadzenia walki.